Deel 5

Jennefer Zuniga-De Jongdoor Jennefer Zuniga–de Jong

Nathalie probeerde tevergeefs haar hand los te rukken uit de greep van Ferdinand. Hij schoof haar mouw omhoog, zodat het teken zichtbaar werd. Het was een stempel, dezelfde driehoek met de gesel als het teken op de puntmuts.
‘Ja, ik was in De Flagellant, nou en?!’ Nijdig trok Nathalie haar arm terug.
Ineens wist Ferdinand waarom het teken hem bekend voorkwam. Het was ook het teken van De Flagellant, een kleine, obscure discotheek in Delft. Poppodium was misschien een betere omschrijving, want de bandjes en DJ’s die er optraden, waren niet echt bekend bij het grote publiek. Er hing een duistere sfeer en het was niet het type tent waar Ferdinand zijn vrije tijd doorbracht.
‘Die stempel, dat is hetzelfde teken als op die feestmuts en…’.
Ferdinand werd ruw onderbroken door Nathalie. ‘Jij altijd met je complotten. Dat dat teken ook op die capirote staat is toeval!’
De raderen in Ferdinands brein draaiden op volle toeren. Iedereen mocht hem gek vinden, maar hier was iets mysterieus gaande. De reactie van Nathalie was ook niet normaal. Zij was altijd behoorlijk cool, maar nu gedroeg zij zich als een kat in het nauw en sloeg als een wilde tijger om zich heen. Capirote? Ze was blijkbaar goed op de hoogte.
‘Nathalie, het is toch vreemd dat dat teken op de muts staat die is gevonden, midden in de nacht, in de kerk, vlak na het luiden van de noodklok?’ probeerde hij nog eens.
‘Je ziet spoken Ferdinand, laat het los. Het teken van de gesel, de oproep van de klokken, het is allemaal ver gezocht’. Opgewonden liep Nathalie naar de deur.
‘Echt Ferdinand, laat het los, bemoei je er niet mee, dat is echt beter.’
Even keek zij hem angstig aan en trok toen de deur achter zich dicht, weg was ze.
Ferdinands hart klopte als een bezetene. Hij was iets op het spoor, zeker weten. Hoe meer Nathalie probeerde het te verbergen, hoe meer hij zich realiseerde dat er iets niet in de haak was. Hij pakte zijn laptop en begon te googelen.
Wat was er bekend over De Flagellant? Wat had die te maken met de lugubere puntmuts, hoe noemde zij het ook alweer… capirote, ofzo. Had het iets te maken met de noodklok?
Ineens zat Ferdinand rechtop. Toen hij van de noodklok had gesproken, had Nathalie het woord oproep gebruikt. Een oproep! Waarvoor?
Zijn laptop piepte, de zoekopdracht had het volgende opgeleverd:
Flagellanten, ook geselaars, geselbroeders of kruisbroeders genoemd, waren in de 13de tot 15de eeuw dweepzieke lieden die in troepen door het land trokken en door zichzelf in het openbaar te geselen Gods barmhartigheid wilden afsmeken. Het Concilie van Konstanz (1417) veroordeelde deze tochten.
Naast de tekst stond een afbeelding van zo’n flagellant, hij droeg een witte puntmuts…